Zo reed ik toentertijd dus iedere rit langs mijn huis. Het thuisfront bracht dan verse koffie en brood bij mij op de bus. Want onze baas had toen nog geen koffie-automaat aan de begin- en eindhaltes. Die luxe kwam pas veel later.
Het gebeurde ook nogal eens dat ik ’s morgens bij mijn 1e rit even thuis aanwipte om de kachel aan te steken en een grote ketel water op de kachel te zetten. Dan was het heerlijk warm als mijn vrouw en kindertjes beneden kwamen.
Op een dag had ik een passagier, ik vroeg de man of hij haast had. Dat had hij niet en ik vroeg of hij even op mijn bus wilde passen.
Ook dat was okay. Zo kon ik even thuis die kachel en ketel doen.
Dat kon vroeger allemaal. En weet je… eigenlijk was de hele dijk vroeger een aaneengesloten vaste halte.
Op een dag stapte er iemand in die moest ergens op de Nesserdijk zijn, maar hij wist niet bij welk nummer. Ik zei: “Zeg de naam maar, dan geef ik je het nummer.” Hij moest bij Groeneveld zijn en ik kon hem vertellen dat hij op nummer 368 moest zijn. Die passagier vroeg of ik dat van alle bewoners wist. Maar ik had alleen maar geluk dat hij juist op dit adres moest zijn, want hier had ik ooit zelf gewoond.
Hallo Cor,
BeantwoordenVerwijderenWat leuk om jouw foto op internet te zien staan!.
Ik was aan het zoeken op "Nesserdijk" en opeens sprong jij te voorschijn; alsof je nog steeds op
de bus zat. Wat een leuk idee om al je belevenissen uit die "goeie oude tijd" op deze
manier bekend te maken. Ik heb het stukje over die passagier die bij de boerderij van Groeneveld moest zijn voor mijn moeder (die nu 96 is) uitgeprint en het haar laten lezen. Ze vond het prachtig!
Ik zou graag nog eens contact met je opnemen,
maar krijg op jullie telefoonnummer geen gehoor.
Hartelijke groeten,
Annie Uittenbogaart-Groeneveld