Nu gaan we wel even heel ver terug in de tijd. We reden nog met van die oude Saurers (Zwitserse autobussen). Je had een straattegel nodig om onder je kussen te leggen, voordat je stoelzitting op de goede hoogte zat. Op een dag kwam de bedrijfsarts (die ik al eens eerder geadviseerd had om zich tot fietsenmaker om te laten scholen) samen met een ingenieur een stoel ontwerpen, die voor de gemiddelde chauffeur bruikbaar zou moeten zijn.
Nadat de stoelen in onderdelen vanuit Zwitserland naar Utrecht aangekomen waren, vroegen beide heren zich af waar zij de chauffeursplek het beste konden plaatsen. Er werd een plekje voorin
gecreëerd, want achterin was een beetje al te gek.
Als je grote voeten had, moest je enorm nadenken voordat je begon te remmen. Eerst voorzorgsmaatregelen treffen. Je voeten in een bepaalde stand manoevreren om de rem goed te kunnen bedienen, zonder dat je klem kwam te zitten tegen het voorfront.
De kachel die de voorruit moest verwarmen, daar hadden ze bij de RET nog nooit van gehoord. Om de voorruit ontdooid de houden, hadden zij het volgende bedacht. We moesten de voorruit met een flinke laag glycerine insmeren. Dat werd vervolgens een gigantische vette klerezooi. Mede door een 2e uitlaat (soort van verwarming), die door de hele bus van achter naar voren heen werd geleid . Deze afvoer kwam namelijk achter de chauffeur omhoog.
Zelf had ik een betere oplossing bedacht. Ik had namelijk op de sloop een electrisch kacheltje op de kop getikt en dit had ik in mijn eigen Ford Taunus geïnstalleerd. Ja, voor mezelf had ik mijn zaakjes goed op orde. Jammer genoeg was het in de bus ’s winters flink afzien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten