Er was eens een chef, hoe hij heette dat ben ik vergeten!
In ieder geval liep hij altijd met hele grote stappen met zijn zeven mijlslaarzen.
Op een dag had hij een chagrijnige bui, want hij vond dat er veel te vaak over de CP werd gevraagd “hoe laat is het?”
We moesten van hem allemaal maar eens ons horloge gelijk zetten, want hij was niet meer van plan om continu aan iedereen de juiste tijd door te geven.
Prompt vroeg er iemand: “CP, nu sta ik al een half uur voor de spoorbomen en ze gaan maar niet open.” Waarop hij vroeg: “Waar staat u dan?” “Bij het Kralingse Bos,” was het antwoord.
“Hoe kan dat nou, daar rijdt helemaal geen trein!” zei de chef prikkelbaar. “O, nou dan ga ik maar weer verder” zei de chauffeur onnozel.
Dezelfde chef kwam op een dag bij mij thuis langs en vroeg of ik met hem mee ging naar de CP.
Ik vroeg hem wat ik daar zou moeten doen. Hij vertelde dat ik dat daar wel te horen zou krijgen.
Ik vroeg hem of het om een klacht ging. Hij stelde dat je dat zo wel zou kunnen noemen. Waarop ik doorvroeg of dat in diensttijd gebeurd was. Toen hij dat bevestigde, zei ik hem dat hij dan ook maar in diensttijd daarop terug moest komen. Ik zei tegen hem
“morgen om 16.00 uur ben ik te spreken in het dienstlokaal.”
Vervolgens deed ik de deur voor zijn neus dicht. En zo vertrok hij met grote stappen onverrichterzake naar de Kleyweg terug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten