Ik had eens trammelant met een CBA. Hij had gelijk, maar ik wilde het niet toegeven. Ik dacht ik kom jou nog wel eens tegen, en ja hoor, diezelfde dag nog zag ik hem zitten op een bankje in de Alexander Polder met twee collega’s. Ik toeterde en wenkte naar hen en zij kwamen naar mij toe gelopen. Ik zei: “Wat ik nou toch meegemaakt heb, dat zal je niet geloven.” Hij vroeg: “Wat heb jij nou weer meegemaakt?”
Ik vertelde hem dat er bij de halte Rustwat een man met een geit stond. Toen ik de deur opende sprong de geit naar binnen en rende naar de achterbank. Verbaasd vroeg ik die man wat hij ging doen.
Waarop hij antwoordde dat hij naar Capelle ging en dat hij iedere dag met zijn geit zo reisde. Ik zag dat helemaal niet zitten en vertelde hem dat ik hartstikke bang was voor geiten. Dus heb ik die man met zijn geit weggestuurd.
Maar ja, nou zit ik er een beetje mee, wat vinden jullie, vroeg ik aan die CBA’s, moet ik die geit de volgende keer nou meenemen of niet?
De goochemste van de drie stelde voor dat ik dat via de CP maar moest navragen. Maar aangezien iedereen mijn stem gelijk zou herkennen, wilde ik het zelf niet doen. Dus liet ik het een van hen doen. En ja hoor… even later klinkt het verhaal door de ether.
Ik deed het ondertussen zo wat in mijn broek van het lachen.
Het werd stil aan de andere kant van de CP. Toen klonk het nee van een CBA, de geit mag niet mee, omdat dat werk is voor een veewagen. Een poosje later werd ik opgeroepen door de CP met de vraag :
“Cor, dat was zeker bij jou met die geit?” Ik antwoordde: “Ik zal het nooit meer doen!”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten