Lang geleden zat ik in het dienstlokaal met een stel jongelui te praten, toen er een collega kwam binnenlopen die tot chef gebombardeerd was. Hij was nog gekker dan ik.
Hij zei tegen mij: “Cor, weet je nog die keer van de paardentram, toen jij het verkeerde paard meegenomen had?”
“Oja, dat paard stond bij iedere halte te slapen, omdat het net een late dienst achter de rug had. Het paard dat gepland stond voor de vroege dienst, stond zich rot te lachen.”
De jonge chauffeurs wisten niet wat ze hoorden, want onze fantasie sloeg flink op hol. We verzonnen er steeds meer gekkigheid bij.
Dat er van dit verhaal weinig klopte, kwam aan het licht toen zij zich af begonnen te vragen hoe oud ik nou eigenlijk was, in combinatie met het feit dat de electrische tram al meer dan 100 jaar rond reed.
