Het lijkt eeuwen geleden, dat wij helemaal overgeleverd waren aan het ambtenarenreglement. Toen chauffeurs die keurige jongens waren, werden aangesteld als chef.
En net als bij de politie, moesten zij zogenaamde prenten uitdelen. Om zich bij de vroegere collega’s te bewijzen, gaven zij die prenten aan jonge, net beginnende chauffeurtjes.
Op een dag zat voor mij een chauffeur, die al jaren dienst deed. En al stonden er wel honderd mensen bij de halte, als die geen hand opstaken, dan reed hij gewoon door.
En als hij begon te fluiten, dan trapte hij het gaspedaal flink in en zat je zo in Rotterdam.
De eerste halte was het al raak. De bus reed door en liet alle passagiers, die geen stopteken hadden gegeven, staan. Mijn bus stroomde daardoor flink vol. De tweede halte stonden er nog veel meer. Dit waren allemaal heren met een kaartje met een “P” erop (rechercheurs).
Een van hen vroeg aan mij : “Chauffeur, is dit een vaste halte?” Ik zei tegen hem : “Ik kijk het even voor u na”. Nadat ik eerst alle passagiers geholpen had, stapte ik uit de autobus en voelde buiten aan de halte. En ik zei : “Jawel, hartstikke vast, mijnheer!” Dit leidde tot grote hilariteit in de bus. Natuurlijk was deze mijnheer niet tevreden met mijn antwoord. Het gevolg was dat deze man een klacht indiende en ik vervolgens een prent ontving.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten