Mijn oudste dochter heeft mij gevraagd om wat verhalen uit mijn jeugd uit te werken. Ik heb beloofd dat ik het zal proberen.
Ik ben als tweede zoon in de Villeneuvestraat 6 te Schiebroek geboren. Na mij kwamen er nog 7 bij. Mijn tantes staken er wel eens de gek mee, dat mijn moeder drie keer aan de leg is geweest.
Uit de 1e leg kwamen Jan, Wil en ik. Toen kwam Thijs of was het Irma, ik weet het niet precies meer, het kan ook andersom zijn en daarna gok ik op Yvonne en dan komt Renee om het hoekje kijken. Dat was het einde van de 2e leg. De laatste (3e leg) bestaat uit Edith met als hekkensluiter Benjamin Rudolf.
We hebben een akelige tijd meegemaakt, omdat wij al op jonge leeftijd in de oorlog terechtkwamen. Daar begint mijn herinnering ook wel zo’n beetje. Wij hadden toen in het gezin allemaal een taak van groot tot klein. Het was wel zo, dat er veel meer op de schouders van de oudsten terecht kwam. Nu ik dit zo zit te typen schiet opeens ome Cris in mijn gedachten. Deze oom was zo’n beetje de Willie Wortel van de familie. Als er iets uitgevonden moest worden, kwamen we altijd bij Oom Cris terecht. Hij was bakker van beroep. Op zondag werkte hij niet. Op zaterdag werd zijn super de luxe broodwagon (waar hij doordeweeks zijn uitgebreide klantenkring mee bediende) omgebouwd tot super de luxe tourrijtuig. Dat ging als volgt: de bak van de broodwagon werd eraf gehaald en dan werd daar een supersonische space cap over heen gezet. En zo stond oom Cris ‘s zondags klaar voor de lange tourreis naar Scheveningen. Ook hij behoorde tot de arme tak van de familie en hij trok veel met zijn broer (mijn vader) op. Vandaar dat wij het voorrecht hadden om ook op deze ritjes mee te reizen. Het voertuig werd aerodynamisch uitgebreid met twee hulpmotoren. Het maakte het voertuig loodzwaar. Twee fietsen werden ingespannen met lange touwen en daarop zaten dan weer 2 kinderen (1 voorop en 1 achter op). Ik ruik het zweet van ome Cris nog steeds. Ooit werden we aangehouden door de politie, want die vond dat er richtingaanwijzers aan het voertuig ontbraken. Ook daar bedacht ome Cris een oplossing voor. Ze vielen alleen een beetje groot uit. Je moest binnen aan een touwtje trekken, terwijl je tegelijkertijd goed uit moest kijken of er geen fietser in de buurt was, anders kreeg hij daardoor een gigantische draai om zijn oren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten