Het is vandaag 31 januari 2014, vandaag zou Cor Hoogland 82 jaar geworden zijn.
Maar op 17 december 2013 is Cor overleden en daarmee kwam een definitief einde aan de stroom verhalen uit zijn jeugd, zijn periode als buschauffeur bij de RET etc.
Op de laatste dag dat hij nog helder was heeft hij 's middags nog dergelijke verhalen liggen vertellen aan mij en mijn moeder, en de avond ervoor, toen een deel van zijn kleinkinderen aanwezig was, vertelde hij nog een mop en maakte hij grappen.
De verhalen over zijn werkzame leven als buschauffeur bij de RET waren een belangrijk deel van zijn leven. Sommige verhalen heeft de familie vaak gehoord.
In mijn afscheidspraatje op de begrafenis van Cor heb ik gezegd dat Cor wat rebels ingesteld was. Dat blijkt ook uit verschillende van zijn verhalen op deze blog.
Cor was ook een man van humor, ook dat blijkt uit zijn verhalen. Hij was altijd in voor een practical joke, zoals het kapen van een bus als een collega even (illegaal) thuis koffie aan het drinken was.
En Cor was hulpvaardig. Hij stond altijd voor iedereen klaar.
De laatste jaren van zijn leven had hij vooral de hulp van anderen nodig, want hij kon op het laatst erg weinig meer zelf. Dertig jaar ziekte van Parkinson had zijn sporen nagelaten. Hij is daarin voorbeeldig geholpen door het personeel van de zorginstelling Rijckehove, waar hij de laatste vier jaar van zijn leven doorbracht. Hij vond dat geen straf, het was voor hem als een thuis.Daarom hier nog een laatste keer een welgemeend dank voor het personeel van de Vogelhof van zorginstelling Rijckehove in Capelle aan den IJssel.
Mijn zus Jorien (Jos voor velen) heeft de vele verhalen van Cor met engelengeduld uitgetypt en klaar gemaakt voor deze blog.
Met dit bericht is deze blog afgesloten, er zullen geen nieuwe bijdragen meer volgen.
Rabat, 31 januari 2014
Jan Hoogland
Geen opmerkingen:
Een reactie posten