We hadden een chef die hartstikke gek was. Dat was in de tijd dat we in Capelle nog geen PW hadden rijden. We maakten toen zoveel mogelijk gebruik van lijn 2, die van Charlois naar de Remise Kralingen reed, met daarin altijd de halte aan Hillesluis.
Altijd vaste prik, stond aan de Hillesluis die chef, die de vermoeide chauffeurs, die in de tram al hun trommels uit zaten te rekenen,
(een enkele oude knar zal nog wel weten wat daarmee bedoeld wordt) op te wachten. Ten eerste mochten die chauffeurs eigenlijk al helemaal niet zitten, zelfs al was de tram compleet leeg.
Hij stond erop dat de chauffeurs bleven staan. Als wij hem zagen staan, stonden wij als één man op, en maakten tegelijkertijd het gebaar van “dikke-lul” en gingen daarna allemaal gelijk weer zitten.
Die chef verschoot van kleur. Hij wist dat er nog twee chauffeurs op de fiets door moesten naar Capelle. Hij wachtte tot de tram in Kralingen was. Toen wij daar aankwamen, was er telefoon voor
H. en H. De ene H. nam de telefoon aan en zei een heleboel lelijke woorden en gooide daarna de telefoon hardhandig op de haak. Dat ie nog heel was, was een wonder. De ander H. zei toen: “Wat jammer nou, ik had hem ook nog graag even aan de lijn gehad.”
De dienstdoende chef in Kralingen zei: “Daar krijgen jullie last mee.”
Maar uiteindelijk hebben we daar nooit meer iets over gehoord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten