Zoals mijn eigen broers en zussen nog wel weten, moest je vroeger als je niet wist wat je worden wilde, volgens onze Pa, maar timmerman worden. Daar is een gebrek aan zei hij altijd. En hij had gelijk, want heel Rotterdam moest weer opgebouwd worden en dat moest door onze generatie gedaan worden. Maar een timmerman zoals ik daar hadden ze niks aan, want alles wat ik maakte werd scheef. Ik dacht daar een oplossing voor gevonden te hebben, maar toen werd alles weer scheef de andere kant op. Vandaar dat ik besloot een ander beroep te kiezen. Het werd boerenknecht en dat heeft ook nu nog steeds mijn bekoring. Alleen viel daar te weinig te verdienen. Dus na een poosje hield ik het voor gezien en werd ik buschauffeur. Bij de RET heb ik het enorm naar mijn zin gehad.
Als ik niet afgekeurd was, dan deed ik het nu nog. Maar die rotziekte heeft ongevraagd roet in het eten gegooid. Zo maakte ik allemaal plannen voor als ik met pensioen zou gaan, maar al die gouden bergen, zijn in molshopen veranderd.
Want de mens wikt maar God beschikt, en neem maar van mij aan:
Je hebt meer spijt van de dingen die je niet gedaan hebt, dan van de dingen die je wel gedaan hebt.
Ooit nog een oud gezegde geleerd van Tante Nel, die zei :
“Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat”.
Deze laatste heeft me lang op de been gehouden, maar nu ben ik op een punt gekomen, dat ik vaker zeg: “voor mij hoeft het niet meer”.
Hhiljjjjj mbbhtiouio mmmmmmmmmmmm vbvvvvvvvvbb
Help, daar deed het typeapparaat weer even niet wat ik wilde.
Komen er twee broeders binnen, die zullen wel blij zijn met mijn nieuwe hobby, want ik heb ze nogal eens nodig. En die gasten schijnen nog overal verstand van te hebben ook. Of het nu om een rolstoel met een hoop elektronica gaat of een typemachine uit het jaar 0, zij fiksen het.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten